Ambassadeur Onbeperkt Nederland: Monique Wijnen

Aandacht Paralympisch team
Als Ambassadeur Onbeperkt Nederland mocht ik donderdag 18 september het Paralympisch team van Schiphol halen en de volgende dag bij de huldiging aanwezig zijn. Het is super om te zien dat er dit keer meer aandacht was voor de Paralympische Spelen, maar het kan nóg beter. Dit besprak ik met o.a. Erica Terpstra. Minister President Balkenende en natuurlijk met de sporters zelf. Rolstoeltennister Korie verloor tijdens het enkelspel met één bal van Esther Vergeer. ‘Ik was zo dichtbij’, vertelt Korie gedreven, ‘en dan toch nog verliezen…’ De volgende dag moest ze in de dubbelfinale weer tegen Esther. ‘Ja’, zegt haar moeder, ‘om halfdrie Chinese tijd zaten we nog aan de telefoon, ze baalde zo. Ik maakte me zorgen over de volgende dag. Zou ze zichzelf weer op kunnen laden?’ ‘Het was inderdaad een enorme uitdaging om mezelf op te peppen voor de dubbelfinale. Ik was zo teleurgesteld. Daarnaast hadden Sharon en ik nog nooit van Jiske en Esther gewonnen.’ Moeder: ‘voor mij was het ook zo spannend. Vanwege een dieet kon ik niet mee naar China. Af en toe kreeg ik een smsje, maar ik kon in Nederland niets van de wedstrijd live volgen. Zo frustrerend. Ik was door het dolle toen ik hoorde dat ze hadden gewonnen.’ Korie kijkt trots: ‘ik baalde van de zilveren medaille, maar deze gouden… is echte een persoonlijke overwinning.’ Laten we ervoor gaan dat we over vier jaar live kunnen meegenieten van dit soort wedstrijden.

Hameland Award
Arbeidsparticipatie is een belangrijk thema binnen mijn rol als Ambassadeur en natuurlijk voor mij als persoon. Mede door mijn baan als redacteur ben ik een gelukkig mensje. Gelukkig zijn er steeds meer bedrijven die een sociaal personeelsbeleid voeren. Om aandacht te vragen voor het sociaal personeelsbeleid en om bedrijven die op deze manier werken in het zonnetje te zetten werd 25 september j.l. de Hameland Award uitgereikt. Hameland is een sociale werkvoorziening, die haar werknemers stimuleert om bij reguliere bedrijven aan de slag te gaan. Dit kan door middel van detacheren, maar het is ook mogelijk dat een werknemer gewoon in dienst gaat bij een regulier bedrijf en dat bijvoorbeeld Hameland voor een stukje begeleiding zorgt. Hoe dit precies in z’n werk gaat kun je lezen op: www.aanhetwerkmetdewsw.nl. Hameland reikt voor het derde jaar de Award uit aan een bedrijf dat zich heeft ingezet voor werkplekken voor mensen met een beperking. Voorafgaand aan de uitreiking mag ik, samen met heer Piet Dek (algemeen directeur Pantar) en mevrouw Leemhuis-Stout (voorzitter van Cedris), deelnemen aan een forum over sociaal personeelsbeleid: hebben mensen met een beperking meer kansen gekregen op de arbeidsmarkt? Wat voor beeld hebben werkgevers van mensen met een handicap? Zijn werkgevers op de hoogte van de wet– en regelgeving omtrent subsidies en aanpassingen? Er zaten ongeveer tweehonderd mensen in de zaal, waarvan de meeste ondernemers uit de Achterhoek. Ook zij mochten mee discussiëren. Hen werd gevraagd wie nog geen persoon met een handicap aan het werk had en waarom niet. Onwetendheid en angst zijn veelal de redenen. Firma Nijbo uit Winterswijk is deze fase geheel voorbij. Zij zijn een commercieel bedrijf en maken mobiele bungalows. Ze hebben inmiddels drie medewerkers met een beperking in vaste dienst. ‘Bij de eerste was het best spannend’, vertelt directeur Gerard Kronenberg, ‘je weet niet helemaal wat je kunt verwachten. Maar het verliep prima. Hij draait gewoon mee in het bedrijf, zo ook de twee andere medewerkers die we na hem hebben aangenomen. Er is eigenlijk niets vreemds aan. Het is meer de buitenwereld die het apart vindt.’

Aandacht Paralympisch team
Als Ambassadeur Onbeperkt Nederland mocht ik donderdag 18 september het Paralympisch team van Schiphol halen en de volgende dag bij de huldiging aanwezig zijn. Het is super om te zien dat er dit keer meer aandacht was voor de Paralympische Spelen, maar het kan nóg beter. Dit besprak ik met o.a. Erica Terpstra. Minister President Balkenende en natuurlijk met de sporters zelf. Rolstoeltennister Korie verloor tijdens het enkelspel met één bal van Esther Vergeer. ‘Ik was zo dichtbij’, vertelt Korie gedreven, ‘en dan toch nog verliezen…’ De volgende dag moest ze in de dubbelfinale weer tegen Esther. ‘Ja’, zegt haar moeder, ‘om halfdrie Chinese tijd zaten we nog aan de telefoon, ze baalde zo. Ik maakte me zorgen over de volgende dag. Zou ze zichzelf weer kunnen opladen?’ ‘Het was inderdaad een enorme uitdaging om mezelf op te peppen voor de dubbelfinale. Ik was zo teleurgesteld. Daarnaast hadden Sharon en ik nog nooit van Jiske en Esther gewonnen.’ Moeder: “voor mij was het ook zo spannend. Vanwege een dieet kon ik niet mee naar China. Af en toe kreeg ik een smsje, maar ik kon in Nederland niets van de wedstrijd live volgen. Zo frustrerend. Ik was door het dolle toen ik hoorde dat ze hadden gewonnen.” Korie kijkt trots: “ik baalde van de zilveren medaille, maar deze gouden… is echte een persoonlijke overwinning.” Laten we ervoor gaan dat we over vier jaar live kunnen meegenieten van dit soort wedstrijden.

(S)Cool on Wheels
Begin oktober word ik gevraagd mee te werken aan een DVD over het dagelijks leven van mensen met een handicap. Deze DVD maakt onderdeel uit van het educatieve project ‘(S)Cool on Wheels’, een landelijk project van Fonds Gehandicaptensport, in samenwerking met Gehandicaptensport Nederland en mogelijk gemaakt door de Rabobank. Het project is bedoeld om kinderen met en zonder handicap samen te laten sporten om elkaar zo beter te leren kennen. (S)Cool on Wheels bestaat uit een theorie- en een praktijkgedeelte. De DVD wordt gebruikt voor het theorieblok en laat zien hoe jongeren omgaan met hun handicap. Tijdens het praktijkgedeelte kunnen de kinderen zelf, door bijvoorbeeld het doen van behendigheidsspelletjes, ervaren hoe het is om in een rolstoel te zitten. Kinderen met een handicap kunnen op deze manier uitproberen welke sport ze het leukst vinden. Ik word helemaal blij van dit soort initiatieven. Sporten is belangrijk voor iedereen en naar mijn mening ook de manier om de integratie te bevorderen. Op de DVD laat ik zien hoe ik mijn werk doe als journaliste, hoe ik autorijd, waar mijn hulphonden mij mee helpen en hoe ik in huis van alles doe op mijn manier.    

Goedemorgen Nederland
PvdA Tweede-Kamerlid Marjo van Dijken wil een einde maken aan de onoverzichtelijke situatie van het Nederlands parkeerbeleid voor mensen met een handicap. Hoe en waarom vertelt ze in Goedemorgen Nederland. Om haar verhaal te illustreren vraagt ze de redactie een filmpje van mij te maken. Dus ging ik met een redacteur op pad. Hij filmt me tijdens de rit naar de stad. Ik parkeer mijn Vito op een ‘invaliden’ parkeerplaats in een gemeente waar je parkeergeld moet betalen. De parkeermeter staat op een onmogelijke plaats voor de auto. Ik doe mijn best ernaartoe te rijden en pak mijn portemonnee. Het is voor mij en vele andere met een beperking gewoon onmogelijk om te kunnen betalen. Niet omdat we dit niet willen, maar omdat we er meestal en niet bij kunnen en het kleine geld niet in zo’n smal gleufje krijgen. Daarnaast is het nog vaak zo dat je in grote steden maar een half uur mag parkeren, we zijn al twintig minuten kwijt aan parkeren, uitstappen en eventueel betalen. Het is van de zotte dat gemeentes deze problemen zelf niet aanpakken en dat Marjo’s plan helemaal langs de kamers moet om dit beleid te veranderen. Ik hoop dat ik met mijn filmpje een bijdrage heb kunnen leveren.

Week van de toegankelijkheid
Op maandag 13 oktober los ik het startschot voor de Week van de toegankelijkheid. Ik doe dit door middel van een eeuwenoud kanon af te steken in Geertruidenberg. Erg leuk, ik had al veel gedaan in mijn leventje, maar dit nog nooit. Ik hou een lange stok vast met daaraan vuur en houd deze bij de lont. ‘Wat een knal zeg,’ schreeuw ik verbaasd met de armen tegen de oren gedrukt. Gelukkig hoort Milo de knal veel minder hard, aangezien hij samen met een vriendelijke medewerker van de CG-Raad op het toilet zat. Aan het eind van de week mag ik de checklist ‘Opgelucht op pad’ van Viziris Netwerk Uitgesproken Toegankelijk in ontvangst nemen. De checklist bestaat uit problemen en oplossingen voor mensen met een visuele beperking. Voor de meeste problemen bestaan goede oplossingen. De techniek is tegenwoordig zo ver, denk bijvoorbeeld aan een navigatiesysteem die je nauwkeurig van vertrek- tot aankomstpunt kan brengen. Helaas hangt er aan dit soort specifieke hulpmiddelen een aanzienlijk kostenplaatje, maar het vergroot de zelfredzaamheid van een persoon enorm. Aangezien dit mijn speerpunt is, zal ik het belang van financiering van deze hulpmiddelen onder de aandacht brengen waar ik kan. Daarnaast worden er ook algemene oplossingen als gesproken informatie op bus- en treinstations in de checklist genoemd. Dit moet natuurlijk goedkoop en makkelijk te regelen zijn, toch!?

Libelle
Vandaag staat een fotoshoot met Libelle gepland. Hiervoor ga ik samen met mijn moeder naar Amsterdam. Thema is: feestelijk in het grijs, wit en zilver. Aangezien het interview en de foto in het laatste nummer van dit jaar verschijnen wordt er helemaal uitgepakt met kleding, sieraden, make-up en haar. Heerlijk voor een keertje dat getut en gefriemel. Ik sta bij het kledingrek en de styliste zegt enthousiast: ‘dit jasje zou je geweldig staan.’ Ze houdt een mooi zilver jasje omhoog met een geweldige kraag. ‘Hoe doe je dat normaal met de mouwen?’ ‘Ik knip ze altijd af,’ vertel ik met een vrolijk gezicht. Ik zie haar slikken. Mijn moeder en ik kijken elkaar aan en hebben een heerlijk ‘onder onsje’. Hier had ik al een beetje op gerekend en ben dus gisteravond nog even in mijn eigen kast gedoken. Met een beetje van mezelf en een beetje van… de styliste zie ik er leuk uit, al zeg ik het zelf. De make-up en het haar maken het helemaal af. In de studio ga ik samen met Dani en Milo op de grond zitten voor de foto. Om het extra spetterend te maken, hebben ze een rookmachine gehuurd. Dani houdt het al snel voor gezien, dat gedoe kan hij niet meer hebben op zijn oude dag. Milo vindt het allemaal prima. De foto wordt gemaakt en iedereen is blij dat het uitpakt als bedacht. Daarna volgt er een leuk interview. Benieuwd naar het totaal plaatje? Libelle nummer 52 ligt vanaf 19 december in de winkel.     

Rol binnen de revalidatie
Eind oktober viert het revalidatiecentrum in Goes het vijfentwintig jarig bestaan van de volwassen revalidatie in Zeeland. Om dit te vieren is er een symposium georganiseerd met als thema ‘Gedragsbeïnvloeding in de revalidatiegeneeskunde’. Er is veel veranderd en verbeterd de afgelopen jaren en die beweging blijft zich gelukkig voortzetten. Ik ben gevraagd mijn visie te geven over de revalidatie. En dat heb ik gedaan. Van de ongeveer honderd ‘behandelaars’ kijkt een aantal me met gefronste wenkbrauwen aan tijdens mijn praatje en een aantal knikt instemmend. Mijn boodschap: leg je expertise even naast je neer en ga gewoon als mens naast de mens (de cliënt) zitten. Vraag hoe het gaat en luister! Ga uit van de situatie zoals die is en zoek samen, in overleg, naar oplossingen. Jammer genoeg kan ik de rest van het symposium niet meemaken, aangezien ik ’s avonds weer in Amsterdam moet zijn.

Galadiner
Voor het eerst ga ik het meemaken: een galadiner. De avond in het Olympisch Stadion in Amsterdam staat geheel in het teken van gehandicaptensport. Bedrijven en organisaties kunnen hier voor veel geld een tafel reserveren. Nadat we, vanwege vele files, iets te laat aankomen, schuiven mijn moeder en ik aan de NS tafel. Aangezien het vandaag een lange dag zou worden; twee locaties bezoeken, toiletteren en omkleden, heb ik mijn moeder meegevraagd. Deze bijzondere avond met veel sterren onder de sterrenhemel wordt gehouden in een transparante tent op de middenstip van het stadion. Samen met onder andere Prinses Margriet en meester Pieter van Vollenhoven blikken we terug op de topprestaties en topsportmomenten van het afgelopen jaar. Freek de Jonge treedt op en er vindt een veiling plaats. Daarnaast genereert Fonds Gehandicaptensport geld uit de unieke sponsoring 1% FairShare. Het is een bijzondere avond en ik heb eerlijk gezegd nog nooit zoveel duizenden euro’s over tafel horen vliegen. Ik hoop er in ieder geval dit jaar iets concreets voor terug te zien. Oh en NS nogmaals bedankt voor de uitnodiging!

Vriendin
Naast Libelle is ook het weekblad Vriendin geïnteresseerd in het verhaal van de ambassadeur. Eerst volgt een telefonisch interview, waarin ik heel duidelijk moet aangeven dat ik niet verkozen ben tot Mis(s) en dus geen kroontje heb. Maar dat ik de gouden CAPaward gewonnen heb plus de functie Ambassadeur Onbeperkt NL. Enkele weken later volgt een fotoshoot, waarbij ik weer even mijn fuchsia roze jurk aantrek. Vriendin komt uit in week 51 en ligt 17 december in de winkel.

Interviews
Naast interviews in Libelle en Vriendin ben ik ook geïnterviewd voor het AD, Vakblad, de site van Leefwijzer, het blad van Mozaïkwonen, CG-Raad Nieuws, In Beweging en de Nieuwsbrief Revalidatiefonds ‘Drempels weg’. Ik vind het nog steeds apart en onwennig om geïnterviewd te worden in plaats van zelf te interviewen.  

Workshop ‘Reuma uitgedaagd’
Begin november ben ik uitgenodigd een gastles te verzorgen tijdens de workshop ‘Reuma uitgedaagd’. De workshop wordt voor het eerst aan jongeren aangeboden. Er is gekozen om dit in een weekend te doen, waarbij de jongeren met elkaar verblijven in het hotel van Groot Stokkert in Wapenveld. Het gaat om ongeveer twintig jongeren van zestien tot en met vijfentwintig. We zitten in een grote kring. Ik heb de CAPawards DVD meegenomen en laat hen een stukje zien. Daarna geef ik aan dat ik liever geen echte les wil geven, maar gewoon lekker met ze in gesprek wil. ‘Vraag maar raak, dan komen we vanzelf tot de onderwerpen die bij jullie leven,’ is mijn openingszin. De eerste vraag komt van één van de twee jongens uit de groep en gaat over mijn auto. Het ijs is gebroken en van het ene onderwerp komen we op het andere zoals studie, werk, uitgaan, vriendjes enz. Mijn vriend is ook mee. Een aantal meiden wil graag van hem weten waarom hij juist op mij gevallen is. En ze vragen zich af of ik niet onzeker was, omdat ik er zo anders uitzie. Al pratende komen we erachter dat niet je beperking, maar een gebrek aan eigenwaarde, je grootste handicap kan zijn. Het uur vliegt voorbij. Vervolgens lunchen we nog met elkaar.

Bezoek Staatssecretaris Bussemaker
Mevrouw Bussemaker heeft Reni de Boer (Ambassadeur Onbeperkt NL 2007) en mij uitgenodigd voor een gesprek. Dit was nog naar aanleiding van het werkbezoek dat Reni heeft gehad met premier Balkenende. Mevrouw Bussemaker wil graag van ons weten hoe het is om ambassadeur te zijn en waar we in het dagelijks leven tegenaan lopen. Wij willen van haar weten wanneer mensen met een beperking nou eindelijk eens dezelfde rechten krijgen(Reni’s speerpunt), zodat mensen gewoon zelfredzaam door het leven kunnen gaan (mijn speerpunt). Uit het verhaal van mevrouw Bussemakers blijkt dat dit binnen het VWS een hot item is waar hard aan wordt gewerkt, maar voor andere ministeries die ook mee moeten denken en werken staat dit niet altijd even hoog op het prioriteitenlijst. Er wordt veelal gedacht in kosten en moeilijkheden. Zowel Reni als ik geven aan graag mee te willen denken, door bijvoorbeeld een interview te geven in het blad voor de ministeries of om deze politici uit te nodigen voor de Community Breakfasts, die begin volgend jaar weer worden gehouden. Wellicht dat ze op deze manier de kansen en mogelijkheden van het VN-verdrag in gaan zien. De Staatssecretaris wil in ieder geval het VN-verdrag binnen deze kabinetsperiode op alle gebieden ingevoerd hebben. Het is al van toepassing op onderwijs en arbeid, wonen komt eraan en er wordt hard gewerkt aan goederen en diensten. Mevrouw Bussemaker vertelt dat ze bezig zijn met het project ‘praktijkspoor’, waarbij bedrijven en organisaties worden gestimuleerd om nu al zelf aan de toegankelijkheid te werken. Ik heb hier allerlei ideeën over en het lijkt me erg leuk om daaraan mee te werken.

De toegevoegde waarde van revalidatie
Revalidatie Nederland en het Revalidatiefonds lieten de toegevoegde waarde van revalidatie onderzoeken op drie niveaus: het patiëntniveau (micro), op patiëntengroep niveau (meso) en voor de samenleving als geheel (macro). Tijdens een symposium worden de resultaten gepresenteerd. In het macro onderzoek wordt gekeken naar de macro economische betekenis van revalidatie. Wat voor maatschappelijk economische baten levert revalidatie op? Eerste resultaat is dat de baten veel hoger zijn dan de kosten. Mensen krijgen een hogere kwaliteit van leven, kunnen beter participeren en vaker werken. ‘Een geweldige uitkomst natuurlijk, ook al is het moeilijk om kwaliteit van leven uit te drukken in euro’s. Kwaliteit van leven is onbetaalbaar,’ is mijn antwoord op de vraag wat ik als ambassadeur hiervan vind. In het meso onderzoek wordt bij zes patiëntengroepen gefocust op ontwikkelingen als innovatie, preventie, onderzoek, behandelresultaten en behandelwijze. Op het micro niveau staan de verhalen van negentien individuele patiënten en hun families centraal. Deze verhalen zijn, tezamen met portretten van deze mensen, in het prachtige boek ‘Perspectief’ gebundeld. Prinses Margriet, beschermvrouw van het Revalidatiefonds, is de speciale gast op het symposium. Ik mag haar bij aankomst de bloemen overhandigen. Ze is bij een aantal lezingen aanwezig, waarna ze de expositie opent van de bijzonder mooie portretten uit het boek. De Prinses vraagt me met haar mee te gaan naar en langs de portretten. Er is veel pers aanwezig onder andere RTL Boulevard. Het is ongelofelijk om te zien hoeveel mensen er alles voor doen om zowel bij de Prinses als bij de pers in beeld te komen. Ik raak hierdoor de Prinses een beetje uit oog. Maar gelukkig komt Prinses Margriet nog even langs voor ze gaat. We hebben een bijzonder gesprek over het leven van alle dag: werken, wonen, autorijden en hulphonden. Ze is onder de indruk van alle mogelijkheden, vooral wanneer ik vertel dat ik alles zoals tikken en make-up aanbrengen met mijn tenen doe. Het bijzondere aan dit gesprek is dat het eigenlijk zo’n gewoon gesprek is met een lieve en warme vrouw.   

Het Huis van het Heden
Donderdag 20 november mag ik, als ambassadeur, het Huis van het Heden in Halfweg openen. Een initiatief van Pronk ergo en ThyssenKrupp Monoliften. Nee, geen huis van de toekomst, maar van het heden. Ik merk dat ik het leuk vind om soms iemand mee te nemen, dan kun je op weg naar huis nog even napraten. Gezien het technische karakter van vandaag vraag ik me vader mee naar het Huis van het Heden. Hier vind je allerlei woningaanpassingen zoals die op dít moment toegepast kunnen worden. Alle aspecten van wonen komen aan bod, van keuken tot woonkamer en van slaapkamer tot badkamer. Er zijn verschillende keukens ingericht met verschillende aanpassingen. Op deze manier kun je jezelf een voorstelling maken van de mogelijkheden van aangepaste keukens en je kunt de keukens zelf uitproberen. Dit geldt tevens voor het aangepast sanitair. Daarnaast kun je zien en testen hoe een plafondlift te gebruiken is in bijvoorbeeld de slaapkamer. Verder vind je er twee huisliften en een traplift. Na wat officiële speeches, word ik geïnterviewd door het komische duo Jaap en Joep. Het is een hilarisch en tevens informatief, zeker voor de aanwezige WMO ambtenaren, gesprek. Aansluitend open ik letterlijk en figuurlijk het huis en rijd ik dwars door de deur (van papier).